در این تصویر بسیار سرگرم‌کننده از یکی از بزرگ‌ترین هنرمندان قرن بیستم، باب دیلن توسط طرفداران نوجوان محاصره شده است، وارد بحث‌های فلسفی داغ با خبرنگاران می‌شود و با نوازندگان همکارش جوآن بائز، داناوان و آلن پرایس وقت می‌گذراند.

فیلم‌سازان مشهور، دی. ای. پنی‌بیکر و کریس هگدوس، استیون وایز، فعال مصمم حقوق حیوانات را در دادگاه برای یک نبرد بی‌سابقه همراهی می‌کنند؛ نبردی که به دنبال استفاده از حکم قرار احضار برای گسترش مفهوم قانونی «شخصیت» به برخی حیوانات است. شاکیان غیرمعمول وایز، شامپانزه‌هایی به نام تامی و کیکو که زمانی ستاره‌های مشهور نمایش بودند، اکنون در کثافت زندگی می‌کنند و برای بقا می‌جنگند. وایز و تیم حقوقی پرشور او ما را به میدان نبرد می‌برند، شواهد تکان‌دهنده‌ای از این آزار و اذیت‌ها را فاش می‌کنند و ما را به پیچیدگی‌های پرونده‌شان می‌کشانند تا باورهای پیش‌فرض درباره معنای حیوان غیرانسانی بودن را به چالش بکشند.

مستندی از پشت صحنه کمپین انتخاباتی کلینتون برای ریاست‌جمهوری، با تمرکز بر ماجراهای جیمز کارویل و جورج استفانوپولوس، مشاوران رسانه‌ای و تبلیغاتی او.

مستندی جذاب که بر واقعیت‌های پشت صحنه هنر و تجارت در جریان تور آمریکایی گروه سینث‌پاپ بریتانیایی دپش مد در سال ۱۹۸۸ تمرکز دارد.

مستندساز مشهور، دی. ای. پنی‌بیکر، اوتیس ردینگ را در اوج شهرتش در حال آواز خواندن در جشنواره تاریخی پاپ بین‌المللی مونتری در ژوئن ۱۹۶۷ به تصویر می‌کشد. تام اسمادرز کمدین، ردینگ را به جمعیتی معرفی می‌کند که در حال ترک محل هستند، تا اینکه ردینگ با اجرای پرانرژی ترانه «تکان بده» آن‌ها را مجذوب خود می‌کند. اجرای ردینگ همچنین شامل ترانه‌های «احترام» (که خودش نوشته)، «خیلی وقت است که دوستت دارم»، «رضایت» و «کمی مهربانی امتحان کن» می‌شود. متاسفانه ردینگ شش ماه بعد در یک سانحه هوایی درگذشت. پنی‌بیکر، فیلم‌ساز نوآوری که کار خود را در دهه ۱۹۵۰ با ساخت فیلم‌های تجربی آغاز کرد، در سال ۱۹۹۳ برای فیلم «اتاق جنگ» که نگاهی به پشت صحنه مبارزات انتخاباتی بیل کلینتون در سال ۱۹۹۲ داشت، نامزد جایزه اسکار بهترین مستند بلند شد. از دیگر سوژه‌های او می‌توان به نورمن میلر، باب دیلن و دیوید بویی اشاره کرد.

اولین اجرای جیمی هندریکس در آمریکا در جشنواره پاپ مونتری در سال ۱۹۶۷ به طور کلی یکی از رادیکال‌ترین و افسانه‌ای‌ترین اجراهای زنده تاریخ به شمار می‌رود. هندریکس و گروه دو نفره‌اش «اکسپیرینس» که در آن زمان برای مخاطبان آمریکایی تقریباً ناشناخته بودند (هرچند در بریتانیا به شهرت رسیده بودند)، روی صحنه غوغا به پا می‌کنند. آن‌ها آهنگ‌های کلاسیک بلوز مانند «راکم کن عزیزم» و «کشتارگاه» اثر هاولین ولف را می‌نوازند، ترانه «مثل یک سنگ غلتان» باب دیلن را بازخوانی و الکتریکی می‌کنند، آهنگ‌هایی از اولین آلبوم منتشرنشده‌اش را اجرا می‌کنند و در نهایت با قربانی کردن و سوزاندن تاریخی گیتارش در جریان اجرای دیوانه‌وار آهنگ «چیز وحشی» که حتی نویسنده‌اش چیپ تیلور هم تصورش را نمی‌کرد، به کار خود پایان می‌دهند. هندریکس از بازخورد صدا و اعوجاج برای ارتقای آهنگ‌ها با شدتی از نجوا تا فریاد استفاده می‌کند و قلمرویی را می‌گشاید که پیش از این هرگز با چنین قدرت و روح سرکشی کشف نشده بود.

در شامگاه ۳۰ آوریل ۱۹۷۱، سالن تاون هال نیویورک مملو از روشنفکران و فمینیست‌های محلی شد تا شاهد تقابل نورمن میلر، که به تازگی کتاب «زندانی سکس» را نوشته بود، با پانلی از فمینیست‌های پرشور باشند. موضوع بحث آزادی زنان بود؛ مسئله‌ای که میلر در آن گویی نقش وکیل مدافع شیطان را بازی می‌کرد.

در سال ۱۹۷۰، درست پس از اکران موفقیت‌آمیز تئاتر موزیکال پیشگامانه استیون سوندهایم به نام «کمپانی»، این آهنگساز و ترانه‌سرای مشهور به همراه کارگردانش هارولد پرینس، ستاره‌های نمایش و یک ارکستر بزرگ همگی به عنوان بخشی از یک سنت دیرینه برادوی برای ضبط آلبوم بازیگران اصلی وارد استودیویی در منهتن شدند. آنچه در ادامه رخ داد، یک ماراتن ضبط نفس‌گیر بود که در آن همه عوامل خود را تا مرز توانایی‌هایشان تحت فشار قرار دادند.

این فیلم کنسرت با نمایش اجراهایی از هنرمندان محبوب دهه ۱۹۶۰، موسیقی جشنواره سال ۱۹۶۷ کالیفرنیا را به تصویر می‌کشد. اگرچه همه موسیقی‌دانانی که در جشنواره پاپ مونتری اجرا کردند در فیلم حضور ندارند، اما برخی از اجراهای برجسته شامل د ماماز اند د پاپاز، سایمون و گارفانکل، جفرسون ایرپلین، د هو، اوتیس ردینگ و جیمی هندریکس اکسپرینس است. کارهای عجیب هندریکس پس از اجرا (آتش زدن گیتار، شکستن آن و پرتاب کردن تکه‌ای از آن به سمت تماشاگران) ثبت شده است.

این فیلم در یک دوره دو روزه قبل و بعد از بحران ادغام نژادی دانشگاه آلاباما، با استفاده از پنج گروه فیلم‌برداری، رئیس‌جمهور جان اف. کندی، دادستان کل رابرت اف. کندی، فرماندار آلاباما جورج والاس، معاون دادستان کل نیکلاس کاتزنباخ و دانشجویان ویویان مالون و جیمز هود را دنبال می‌کند. در حالی که والاس قول داده شخصاً مانع ثبت‌نام دو دانشجوی سیاه‌پوست در دانشگاه شود، دولت کندی درباره بهترین راه واکنش به این موضوع، بدون تحریک جمعیت یا تبدیل کردن والاس به یک قهرمان برای جدایی‌طلبان نژادی، بحث می‌کند.